 |
| Jakies dwa dni temu kiedy pogoda moze nie byla najcieplejsza, bo zaledwie 5 stopni, ale za to sloneczna i bezwietrzna, zapragnelo mi sie wywiesic na dwor moj kochany hamak. Hamak po to, by sie pobujac, poleniuchowac, poczytac ksiazke czy tez poobserwowac przyrode wokol. Juz sie kladalam wygodnie do hamaka a tu slonce zachodzi... zdziwilam sie bardzo bo chmur zadnych na niebie nie widzialam. Wznosze w gore oczeta i... PARALIZ SERCA MEGO. ORZEL!!!!! wielki jak nie wiem co, plynie po niebie bezszelestnie nad moja glowa, tak nisko, ze widze dokladnie jego ogromne ostre pazurska. Malo z hamaka nie spadlam. Dodam dla nie wtajemniczonych ze ja z tych co sie boja ptakow, poczawszy od tych wielkosci golebia. Oczywiscie mozecie sobie wyobrazic moja panike. Orzel lecial nisko i wiedzialam, ze za szopa z drewnem gdzies w poblizu wyladowal, bo strasznie obnizyl lot. Czem predzej pognalam do domu, rece i nogi mi sie trzesly paskudnie. Pomyslalam o zdjeciach, ale widzac moje trzesace sie dlonie nie latwo byloby utrzymac stabilnie aparat. |
 |
| Poszlam na pieterko do lazienki bo stamtad widac co jest za szopa. I co widze? Siedzi to wielkie bydle i lypie oczyskami w moja strone. Postanowilam zrobic fotki przez szybe :) Nie sa ostre bo rece mi sie trzesly nawet bedac bezpiecznym w domu. |
 |
| Gdy serducho moje sie troche uspokoilo, rece przestaly potwornie trzesc postanowilam zejsc do piwnicy i podkrasc sie drzwiamu od pralni w miejsce z ktorego mialabym widok na te bestie. |
 |
| Moze zdjecia nie sa imponujace, ale to pierwszy moj sfotografowany orzel. Poza tym tak intensywnego przezycia, adrenaliny (strachu) chyba w zyciu nie doswiadczylam. Nie uwierzycie, ale po tym doswiadczeniu potrzebowalam prysznica, bylam mokra ze strachu :) |
 |
| Bestia siedzala prawie godzine na tym czubku drzewa, oddalonym jakies 20-30 m od domu. Potem odlecial w gory. |
