 |
| Tre Cime di Lavaredo |
Witam ponownie,
dzis czas na relacje z kolejnych wypraw,
tym razem Dolomitow wloskich.
Jak wspomnialam w poprzednim poscie Wiking ostatniego wieczoru nie czul sie najlepiej.
Jeszcze gorzej bylo w nocy.
Na wczesno-poranna wyprawe musial pozostac w hotelu,
bo mial zawroty glowy, bylo mu slabo i nie wytrzymalby pewnie
jazdy tymi kretymi wloskimi drogami.
Takze Wiking zostal w hotelu by nabrac sil, a my pognalismy
jeszcze w ciemnosciach poranka do miejscowosci
Lago di Baies.
Zapewnie widzieliscie kadry z tego miejsca z przepieknie
gladka tafla wody, lodeczkami i gorami w tle.
Pogoda tego ranka byla taka sobie,
mielismy nadzieje na wschod slonca i troche kolorkow na niebie ale sie nie doczekalismy.
Zdjecia robilismy z takiego domku na palach,
ktory stal na plazy i do ktorego trzeba bylo sie wspiac.
Karol opowiadal ze w tym roku woda byla plytka i latwo bylo nam tam wejsc,
ale rok temu bylo duzo wody, i wejscie bylo od innej strony.
Opowiadal ze bylo bardzo slisko, i nawet przyplacil to rozerwaniem gatkow.
oto kilka zdjec z tej okolicy:
Mielismy szczescie, bo bylismy pierwsi na miejscu
i moglismy zajac najlepsze miejsca do fotografowania.
Pierwsze zdjecie robione jeszcze podczas niebieskiej godziny.
Usunelam z niego rowniez te dziwne drewniane rzeczy,
ktore widzicie w wodzie na drugim zdjeciu.
Nie jestem mistrzem photoshopa i troche takie operacje zajmuja mi czasu,
takze dalam sobie spokoj z kolejnymi zdjeciami,
i pozostawilam je w oryginalnej wersji.
Drugie zrobione troche pozniej, gdy swiatlo nabralo cieplejszych tonow.
Nasza kolezanka Iwona zapozowala nam na pomoscie,
co ladnie pomoglo oddac wielkosc i perspektywe tego miejsca.
A tu dla ciekawostki,
to ten domek na palach z ktorego fotografowalismy lodeczki.
Jak widzicie slonce w tym dniu nie wyszlo.
Bylo dosc ciemno i szaro.
Po porannym plenerze wrocilismy do hotelu na sniadanie.
Wiking byl juz na nogach, po sniadaniu i powiedzial, ze czuje sie duzo lepiej.
Po sniadaniu, zapakowalismy sprzet, zabralismy prowiant
i pojechalismy na calodniowa wycieczke w poludniowe Alpy.
Tre Cime di Laverdo (Trzy Szczyty Laverdo),
bylo naszym celem.
Ponizej opis i wysokosc kazdego ze szczytow:
 |
| zd.wlasne |
Zanim jednak tam dotarlismy, musielismy przejsc przez przelecz.
Nie bede sie duzo rozpisywac o ponad 2 godzinnym trekkingu w jedna strone,
dla mnie byl to spory wysilek,
bo nie czesto chodze z ciezkim plecakiem po gorach.
Ta wyprawa jednak uswiadomila mi,
ze moja kondycja fizyczna jest po prostu do bani!
Trzeba bedzie cos z tym zrobic!
ale po koleji,
Trekking zaczelismy przy pieknej slonecznej pogodzie.
Pierwsze kilometry byly po dosc plaskiej, rownej i latwej drodze.
Wedrowalismy wsrod szczytow,
mgielek i chmur,
a widoki zmienialy sie nam z minuty na minute
Tu na chwile mgla zaslonila nam widocznosc,
by pozniej z kolei odslonic inne szczyty i kolejne widoki
Niesamowite uczucie, jakby wedrowac sobie sciezkami w niebie,
ponad chmurami.
Gesia skorka u mnie pojawiala sie dosc czesto,
i to nie z zimna...
Kolejne kilometry prowadzily lekko w gore, puls zaczal przyspieszac.
Tego dnia nikt sie nie spieszyl, nikt nie poganial,
kazdy z nas chlonal te piekne widoki pelna piersia.
Ponizej Trzy Szczyty od tylniej czesci,
musielismy je sporo obejsc,
zejsc w doline, i wspiac sie na inne wzgrorze by w wieczornym swietle
sfotografowac je w pelnej krasie.
Tre Cime od tylu ☺️
Ola przygladajace sie Trzem Szczytom spowitych mgla
Czy widzicie na zdjeciu u dolu
w oddali, u podnurza gory (ten jasny oswietlony przez slone wapien, sutek erozji)
widzicie sciezke ktora prowadzi lekko w gore?
Ida tamtedy dwaj urysci.
Sciezka na zdjeciu nie wyglada na stroma,
jednak jej wzniesienie bylo na tyle pochyle,
ze musialam kilka razy robic sobie przystanki by moc zlapac powietrze w pluca,
zreszta nie tylko ja.
co kilkanascie metrow krajobraz wokol zmienial sie,
a wszystko dzieki mknacym chmurom,
ktore to tworzyly wspaniale kompozycje i efekty swietlne
Po godzinnym trekkingu, doszlismy do wzniesienia z ktorego bylo widac nasz cel,
oznaczalo to dla nas ze polowa drogi byla juz za nami.
Na miejscu przywitaly nas ptaszydla!
Widzieliscie "Ptaki" Hichcocka,
wrrrr nie lubie ptakow, a wlasciwe to sie ich cholernie boje,
Przejsc obok nich doprowadzalo do palpitacji mojego serca.
Uffff koszmar,
oczywisci wszyscy inni mieli ze mnie niezly ubaw.
Jakos przeszlam obok nich i przezylam 🥵
Widzicie te czerwona pomocnicza linie na zdjeciu ponizej?
Podzielilismy sie na dwie grupy, jedna poszla dolem,
a druga w ktorej bylam ja i Wiking poszlismy gora...
Gorna trasa wydawala sie lagodniejsza i bez duzych roznic poziomow,
jedynie w koncowym odcinku trzeba bylo sie troche wspinac.
Droga byla przyjemna i bardzo widokowa, oprocz dwoch punktow,
gdzie zmrozimo mi doslownie krew w zylach.
W dwoch miejscach musiala zejsc jakas lawina, bo drozke nasza
zmiotlo, i trzeba bylo znalesc inna droge by ominac te "dziury".
No nie powiem, z ciezkim plecakim ktory masz wrazenie ze ciagnie cie w dol
nie bylo mi do smiechu.
Nawet mialam moment kiedy chcialam sie wycofac
i wrocic cala trase, by wybrac sie ta dolna droga, ktora posza druga czesc grupy.
Na szczescie pomoglismy sobie wzajemnie
i przeszlismy bezpiecznie oba "urwane"odcinki.
A tu kilka fotek z wedrowki ta gorna polka.
Pogoda byla perfekcyja!
Ani za cieplo ani za zimno
przyjemnie sie szlo i podziwialo te majestatyczne gory.
Pamiatkowa fotka: Karol, Janusz i Wiking.
Jak widzicie usmiechniety i odzyl na tej wyprawie.
Nie ma nic lepszego na chorobe jak swieze powietrze 😋
A tak wyglada ta droga juz od drugiej strony,
po wspieciu sie na ten ostatni stromy odcinek.
15 minut na krotki oddech przy schronisku,
pamiatkowe zdjecie grupy
 |
| Foto: K.Nienartowicz |
jakis posilek by pozniej kontynuowac wspinaczke by moc sfotografowac
te oto wieczorne widoczki:
Musze tez dodac ze to byl najladniejszy,
zachod slonca z calej naszej wyprawy w Dolomity.
Z kilku jaskin znajdujacych sie nieco wyzej u podnoza gory,
zrobilismy te oto ujecia.
Wapienie nabraly przecudnego zlocistego koloru od zachodzocego slonca.
Bylo magicznie 🥰
Slonce powolutku zachodzilo za horyzont,
zaczelo sie zciemniac i ochladzac.
Dla nas oznaczalo to droge powrotna w ciemnosciach,
przy latarkach czolowych.
Godzina byla ok 18.30
Dla bezpieczenstwa droge powrotna wybralismy ta dolna trase.
Ostatni widoki na wierzcholki gor, ktore powolutku zaczela
spowijac mgla.
Godzinny powrotny trekking w ciemnosciach,
by dojsc do tego punku gdzie ptaszydla patrolowaly miejsce,
na szczescie o tej godzinie juz spaly
i nie straszyly 🙃
Po dotarciu do tego punktu, zostalismy na jakies 30-40 min
by sfotografowac Trzy Szczyty w nocnej szacie.
O to kilka z moich zdjec nocnych, z Droga Mleczna w tle.
Mgly przeplywaly ponad naszymi glowami.
Byl tez taki moment, gdzie zakrylo nas na kilka dobrych minut.
Zimno i wilgoc ktora przyszla wraz z mgla byla wyraznie odczuwalna.
To byl niesamowity dzien i owocny wieczor.
Moim zdaniej najciekawszy punkt calej wycieczki.
Do samochodu wracalismy bardzo zmeczeni.
Ale dla takich widokow, warto wypluwac pluca, zedrzec stopy
i czuc na dzien nastepny wszystkie bolace miesnie.
Tej nocy chyba nikt nie mial problemow ze spaniem.
Ja pewnie chrapalam ze zmeczenia jak niedzwiedz 🤣
Na szczescie wszyscy byli tak zmeczeni ze nikt nikogo nie slyszal chrapiacego.
Ostatnie zdjecie wieczoru, widok w strone schroniska,
mgla spowijala wszystko do snu.
To tyle na dzis.
Mam nadzieje ze w miare obrazowo
przedstawilam Wam nasz intesywny i owocny w przezycia dzien.
Zycze milego dnia.
❣️
a juz nie dlugo
CDN...
